نظم تو نقش بر این کاغذ ریخت |  نثر تو گنج بر این عالم ویخت

این خدا بود که بر تو همه زیبایی ریخت  | عالم از دیدن تو سخت به حیران گریخت

شب وقتی که تو را دید پرید | جانی بگرفت و بر سپیدی نهید

این سایۀ بی سایۀ شب روز بشد از دیدار |  وای بر تو و این چشم خروشت ای نار

برخیز و ببین چه کردی با دنیا | اینجا همه  حیران تو اند بی پروا !

یک قلم برداشت خدا و صورت زیبایت کشید  | زین پس این خورشید و ماه حسرتت باید کشید

امشب تو همینجایی ای ماه دل افروزم | ای وادی دل نازم ای عاشقو هم رازم

تو چشم نداری که او قله ای از نور است | تو دل که نداری وای این وادی تنور است

وز سوی خدا گویم ای عالم این هستی | ممنون از این کارت ممنون ز تردستی

در آخر این شعرم اسمت به زبان افتاد | گفتم که ای زیبا ، جانت به دلم افتاد

میشه که مرا همچون برده به خود آویزی | ما منتظر جوییم ای خوشگلِ ِ زیبا رو ؟؟